Citaat uit ‘De overgave’ van Arthur Japin. (blz. 32,33)
Dit land! Wat moet je er van zeggen? Hoe kan iemand die er nooit geweest is zich zoiets voorstellen? Het is als in dat oude liedje van de duivel die een lap grond krijgt om zijn eigen paradijs te maken; alles wat smerig en vuil is, ziek en venijnig, brengt hij er samen; iedere plant en elke struik geeft hij netels en doornen, woedende kracht aan alle dieren. Ratelslangen en tarantula’s laat hij los, muskieten en schorpioenen. Voor iedere zandkorrel is er een vlo. Zelfs de haren op de tenen van de duizendpoot maakt hij nog giftig. Het vee schept hij woest en ontembaar, de hoorns van de stieren extra lang en puntig. Ten slotte maakt hij de kou zo bitter en onverwacht dat ganzen met hun poten in het opvreinzende water gevangen kunnen raken, en de hitte zo verzengend dat struiken spontaan ontbranden. Wanneer alles naar zijn zin is overziet de duivel voldaan de verschikkingen van zijn paradijs en noemt het Texas.

Ach ja, wonen in zo’n land… Misschien is het niet gek dat het soms wat zwaar valt. Gelukkig hebben we dan elkaar nog en houden we heel veel van elkaar. En met een beetje geduld gaan we dan vanzelf de warmte waarderen, de slang in de tuin zien als een te gekke toevoeging aan ons tuinmeubilair, de spinnen en kevers als leuke huisdieren, de lekkage in de badkamer -waarvan het de huiseigenaar 5 weken koste om te besluiten wat er ging gebeuren en de loodgieter toen niet kwam opdagen op het afgesproken tijdstip- als grappige bijkomstigheid, het niet mogen werken als uitdaging voor de zoektocht naar betere tijdsvulling (en activiteit waar je waardering uit haalt) en het missen van vrienden en familie als goed excuus om eens nieuwe mensen te leren kennen.
Maar dan wel pas nadat we weer hersteld zijn van de griep en weer meer energie hebben. Dus nu doen we een paar dagen heerlijk rustig aan. Liggen we overdag bij toerbeurt op bed en halen we eten bij de pizzaria zodat we niet hoeven te koken…

En ondertussen zijn we trots op wat we tot nu toe bereikt hebben, maken we plannen voor de tijd die voor ons ligt, wordt Peter uitgenodigd voor conferentie nummer 4 dit jaar (in juni in New York) waar hij misschien zelfs een praatje gaat houden -hier timmert iemand aan de weg!- en zijn mijn bloedwaarden weer goed door de bloedtest gekomen. Kindje 2 en ik nog steeds gezond en groei op schema!

Nu alleen nog een naam bedenken. Misschien heeft Arthur Japin nog een idee voor typisch Texaanse naam…